Popularne okre\u015blenie adwentu jako czasu oczekiwania na przyj\u015bcie Pana ka\u017ce zastanowi\u0107 si\u0119 nad r\u00f3\u017cnymi wymiarami tego przyj\u015bcia. Zazwyczaj w adwencie m\u00f3wi si\u0119 o podw\u00f3jnym przyj\u015bciu Chrystusa. Pierwsze dokona\u0142o si\u0119 w historycznej przesz\u0142o\u015bci, gdy Jednorodzony Syn Bo\u017cy wszed\u0142 w ludzk\u0105 histori\u0119 w konkretnym miejscu i czasie, by odkupi\u0107 grzeszn\u0105 ludzko\u015b\u0107. Drugie przyj\u015bcie, kt\u00f3re w teologii jest okre\u015blane jako paruzja, nast\u0105pi u kresu historii, a wi\u0119c b\u0119dzie si\u0119 wi\u0105za\u0142o z ko\u0144cem zanurzonego w przestrzeni i czasie \u015bwiata, gdy Chrystus przyjdzie z moc\u0105, by s\u0105dzi\u0107 \u017cywych i umar\u0142ych. Jednak jeden z najwybitniejszych teolog\u00f3w \u015bredniowiecza i doktor Ko\u015bcio\u0142a, \u015bw. Bernard z Clairvaux (1090-1153), w kazaniu adwentowym m\u00f3wi tak\u017ce o trzecim przyj\u015bciu Chrystusa. Jak powiada, w odr\u00f3\u017cnieniu od pierwszego, kt\u00f3re dokona\u0142o si\u0119 w ciele i s\u0142abo\u015bci oraz ostatecznego, kt\u00f3re nast\u0105pi w chwale i majestacie, to trzecie, \u015brodkowe, kt\u00f3re jest niejako drog\u0105 od pierwszego do ostatniego,\u00a0 dokonuje si\u0119 w duchu i mocy i jest ukryte. Dotyczy ono przychodzenia Pana do ka\u017cdego ludzkiego serca.<\/p>\n
Ten Bernardowy schemat nie tylko u\u015bwiadamia nam sens adwentowego czasu oczekiwania, ale staje si\u0119 jednocze\u015bnie kr\u00f3tkim opisem chrze\u015bcija\u0144skiego sposobu \u017cycia. W pewnym sensie chrze\u015bcijanin \u017cyje przesz\u0142o\u015bci\u0105<\/em>. Jednak nie jest to ani jakie\u015b u\u017calanie si\u0119 nad dawnymi grzechami i \u017cyciowymi pora\u017ckami, kt\u00f3rych nie da si\u0119 ju\u017c cofn\u0105\u0107. Nie jest to te\u017c t\u0119skne i nape\u0142nione poczuciem straty celebrowanie \u201estarych dobrych czas\u00f3w\u201d, jakby to, co czyni \u017cycie naprawd\u0119 warto\u015bciowym i pi\u0119knym, ju\u017c bezpowrotnie przemin\u0119\u0142o. Chrze\u015bcijanin si\u0119ga do przesz\u0142o\u015bci, pami\u0119taj\u0105c, \u017ce dzi\u0119ki wcieleniu Syna Bo\u017cego, Jego krzy\u017cowej \u015bmierci i zmartwychwstaniu dokona\u0142o si\u0119 ostateczne zwyci\u0119stwo nad szatanem, grzechem i \u015bmierci\u0105, kt\u00f3re na zawsze pozostanie \u017ar\u00f3d\u0142em nadziei. Osoba Jezusa Chrystusa nie jest jedynie postaci\u0105 legendarn\u0105, swego rodzaju archetypem cz\u0142owiecze\u0144stwa i uczciwego \u017cycia, ale postaci\u0105 historyczn\u0105, kt\u00f3r\u0105 mo\u017cna umiejscowi\u0107 w miejscu i czasie. W ten spos\u00f3b pami\u0119\u0107 o centralnym wydarzeniu z historycznej przesz\u0142o\u015bci stanowi podstaw\u0119 chrze\u015bcija\u0144skiej to\u017csamo\u015bci i \u017ar\u00f3d\u0142o nadziei, kt\u00f3ra nie jest jedynie powierzchownym optymizmem.<\/p>\n Chrze\u015bcijanin \u017cyje<\/em> jednak tak\u017ce przysz\u0142o\u015bci\u0105<\/em>, chocia\u017c r\u00f3wnie\u017c w tym wymiarze musi unika\u0107 podw\u00f3jnej skrajno\u015bci. \u017bycie przysz\u0142o\u015bci\u0105 nie mo\u017ce polega\u0107 na troszczeniu si\u0119 na zapas o swoj\u0105 egzystencj\u0119 i los innych, o to, co stanie si\u0119 ze spo\u0142ecze\u0144stwem, \u015bwiatem i Ko\u015bcio\u0142em. Przed tak\u0105 zb\u0119dn\u0105 trosk\u0105 wielokrotnie przestrzega\u0142 Jezus. Jest ona bezp\u0142odna, gdy\u017c przysz\u0142o\u015b\u0107 b\u0119dzie zapewne inna, ni\u017c cz\u0142owiek sobie wyobra\u017ca. \u017bycie przysz\u0142o\u015bci\u0105 nie mo\u017ce te\u017c polega\u0107 na marzycielstwie, na snuciu wyobra\u017ce\u0144 o przysz\u0142ej pot\u0119dze, o jakim\u015b \u015bwietlanym, utopijnym \u017cyciu na ziemi, kt\u00f3re dopiero ma nadej\u015b\u0107 dzi\u0119ki ludzkim zabiegom i wysi\u0142kom. Obydwie te postawy prowadz\u0105 do marnowania duchowych si\u0142. Zamiast tego chrze\u015bcijanin patrzy z nadziej\u0105 na zapowied\u017a powt\u00f3rnego przyj\u015bcia Chrystusa i na Jego s\u0105d. Paradoksalnie dla cz\u0142owieka wierz\u0105cego perspektywa ostatecznego s\u0105du nad \u015bwiatem nie wi\u0105\u017ce si\u0119 z l\u0119kiem, gdy\u017c s\u0119dzi\u0105, kt\u00f3ry ma nadej\u015b\u0107 jest Ten, kt\u00f3ry odda\u0142 \u017cycie z mi\u0142o\u015bci do ludzi. S\u0105d oznacza\u0107 b\u0119dzie odkrycie pe\u0142nej prawdy o Bogu, \u015bwiecie i ludzkim\u00a0 \u017cyciu. Wtedy si\u0119 te\u017c uka\u017ce pe\u0142ny sens codziennych wysi\u0142k\u00f3w i dobrego, uczciwego \u017cycia.<\/p>\n Jednak zar\u00f3wno to pierwsze, jak i to ostatnie przyj\u015bcie Chrystusa mog\u0142yby pozosta\u0107 dla cz\u0142owieka bezp\u0142odne, je\u017celi nie nast\u0105pi\u0142oby to \u015brodkowe przyj\u015bcie. Przyj\u015bcie to \u2013 si\u0119gaj\u0105c po pewien antropomorficzny obraz \u2013 to ten ostatni krok Pana przez pr\u00f3g cz\u0142owieczego serca. Chocia\u017c w adwentowych czytaniach liturgicznych pojawiaj\u0105 si\u0119 teksty proroka Izajasza, nape\u0142nione t\u0119sknot\u0105 za Bogiem i \u017carliw\u0105 pro\u015bb\u0105, by wreszcie rozdar\u0142 niebiosa i zst\u0105pi\u0142, to jednak Ko\u015bci\u00f3\u0142 czyta je w kluczu chrystologicznym, tzn. w \u015bwietle Tajemnicy Wcielenia. Boga nie trzeba przekonywa\u0107, by wreszcie zst\u0105pi\u0142, bo On to ju\u017c uczyni\u0142. Wcielenie Syna Bo\u017cego w Betlejem oznacza nie tylko Jego zst\u0105pienie na Ziemi\u0119, ale przede wszystkim Jego przyj\u015bcie niejako na pr\u00f3g ka\u017cdego ludzkiego serca. I w\u0142a\u015bnie tutaj dokonuje si\u0119 co\u015b decyduj\u0105cego, co czyni pierwsze przyj\u015bcie Chrystusa owocnym i pozwala na radosne oczekiwanie na to ostatnie. Dokonuje si\u0119, albo i nie. Gdyby chcie\u0107 to wyrazi\u0107 ponownie w antropomorficznym obrazie, trzeba by powiedzie\u0107, \u017ce dla Syna Bo\u017cego nie by\u0142o \u017cadnym problemem wej\u015bcie z wieczno\u015bci w histori\u0119. Prawdziwym problemem jest zrobienie tego ostatniego kroku przez pr\u00f3g ludzkiego serca, gdy\u017c On nie przychodzi tam, gdzie nie zostanie zaproszony. B\u00f3g jest niezwykle konsekwentny w poszanowaniu wolno\u015bci, jak\u0105 obdarzy\u0142 ka\u017cdego cz\u0142owieka. Trzecie przyj\u015bcie Pana dokonuje si\u0119 wi\u0119c jedynie tam, gdzie ludzie otwieraj\u0105 serce i zapraszaj\u0105 Go do swojego \u017cycia.<\/p>\n I chyba w\u0142a\u015bnie taki jest prawdziwy sens adwentowych postanowie\u0144. Popularne okre\u015blenie adwentu jako czasu tym r\u00f3\u017cni\u0105cego od Wielkiego Postu ze wzgl\u0119du na to, \u017ce ma to by\u0107 czas radosnego <\/em>oczekiwania, mo\u017ce prowadzi\u0107 do tego, \u017ce sens tego \u015bwi\u0119tego okresu utonie w \u015bwietlistych sklepowych dekoracjach, konkursach na najlepsz\u0105 muzyk\u0119 \u015bwi\u0105teczn\u0105, czerwonych kubraczkach wsz\u0119dobylskich supermarketowych Miko\u0142aj\u00f3w i wszelkiego rodzaju s\u0142odkich wypiekach. Tymczasem adwent powinien by\u0107 naznaczony odsuni\u0119ciem tego zewn\u0119trznego szumu i podj\u0119ciem takich postanowie\u0144, kt\u00f3re nie b\u0119d\u0105 mia\u0142y na celu jedynie poprawy sylwetki i polepszenia jako\u015bci posi\u0142k\u00f3w, ale prawdziwe otwarcie serca na Tego, kt\u00f3ry czeka u drzwi. Bez tego trzeciego przyj\u015bcia Pana Jego pierwsze przyj\u015bcie zniknie we mgle historii jako niewiele znacz\u0105ca religijna legenda, a ostatnie przyj\u015bcie odp\u0142ynie w tak dalek\u0105 przysz\u0142o\u015b\u0107, \u017ce stanie si\u0119 zupe\u0142nie nieistotne dla tera\u017aniejszo\u015bci.<\/p>\n Ks. Marian Machinek MSF<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Popularne okre\u015blenie adwentu jako czasu oczekiwania na przyj\u015bcie Pana ka\u017ce zastanowi\u0107 si\u0119 nad r\u00f3\u017cnymi wymiarami tego przyj\u015bcia. Zazwyczaj w adwencie m\u00f3wi si\u0119 o podw\u00f3jnym przyj\u015bciu Chrystusa. Pierwsze dokona\u0142o si\u0119 w historycznej przesz\u0142o\u015bci, gdy Jednorodzony Syn Bo\u017cy wszed\u0142 w ludzk\u0105 histori\u0119 w konkretnym miejscu i czasie, by odkupi\u0107 grzeszn\u0105 ludzko\u015b\u0107. Drugie przyj\u015bcie, kt\u00f3re w teologii jest … <\/p>\n